استاد راهنمای پایان‌نامه‌ی کارشناسی‌ارشد مهندسی معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد فیروزکوه با عنوان: منظر محیطی پایدار با رویکرد پیاده محوری _ نمونه موردی: (میدان انقلاب تا چهارراه ولیعصر ) دانشجو هما پاورجن

شهرها به عنوان یکی از مهم ترین کانون های شکل گیری تمدن بشری با توجه به عناصر تاریخی و فرهنگی همواره از مکان های جاذب گردشگری محسوب شده اند. با اختراع اتومبیل شاهد از دست رفتن جایگاه و کاهش سهم سفرهای پیاده هستیم. از سوی دیگر نتیجه ی ارزش گذاری داده هایی مانند مصرف انرژی چنین است که خودروی شخصی مخرب ترین آثار و بیشترین هزینه ها، و درمقابل پیاده روی کمترین آثار سوء را برای جامعه به بار می آورد. توسعه ی پیاده محوری به عنوان تنها گزینه ی پایدار و ارزا ن برای جابه جایی در فواصل کوتاه سهم قابل توجهی را در نظام حمل و نقل دارد و دارای جایگاهی ویژ ه در گسترش حمل و نقل عمومی و اصلاح الگوی مصرف است(ثقفی اصل و عبداله زاده طرف:1389) روند رشد شتابان شهر ها توام با افزایش جمعیت، مشکلات متعددی از جمله معضل ترافیک و اختلال را در سیستم حمل و نقل شهری به وجود آورده است. موضوع انسانی تر کردن شهر ها از طریق افزایش قابلیت پیاده مداری و توجه دوباره به سهم جابه جایی عابر پیاده در نظام حمل و نقل در دستور کار برنامه ریزان و طراحان شهری قرار گرفته است و بدین لحاظ برخی از شهرهای دنیا اقدام به تهیه ی طرح های جامع عابر پیاده کرده اند که از مهم ترین اهداف آن ها می توان به بهبود کیفیت دسترسی ها و حرکت، کیفیت هوا، آزادی انتخاب مسیر و سفر، سر زندگی اقتصادی، تساوی حقوق برای استفاده ی یکسان از محیط، ارتباط مناسب کاربری و حمل ونقل، سرمایه گذاری و بازگشت سرمایه، سلامتی و ایمنی و ایجاد محیطی پایدار اشاره کرد (پاکزاد، 1385). امروزه در کشورهای در حال توسعه نیز با توجه به مزیت های ویژه ی حمل و نقل عمومی رویکرد به کارگیری انواع سامانه های حمل و نقل عمومی در تکمیل سیستم پیاده، در صدر راهبردهای نظام حمل و نقل شهر ها قرار گرفته است. (ثقفی اصل و عبداله زاده طرف، 1389) به دنبال شكست شهرسازي مدرن و اهميت يافتن مباحث توسعه انساني و محيط زيست، انتقادات زيادي از سوي صاحب نظران مسائل شهري در مورد شهرسازي مدرن مطرح شد. لبه تيز انتقادات بيشتر متوجه كيفيات كالبدي- فضايي نامطلوب حاصل از نظام شهرسازي بود. از اين رو، در تلاش براي يافتن راهكار مناسب براي طرح شهر مطلوب شهروندان ، در برابر اوضاع نابسامان شهرسازي مدرن، گرايش ها و ديدگاه هاي جديدي در عرصه شهرسازي جهان مطرح شده است( جنبش پياده گستري) یاد می شود. (حبيبي:1380) در مراكز كهن شهري ايران، به رغم وجود شبكه – هاي معابر پياده گسترده ، نظير راسته ها و گذرهاي بافت قديم، به دليل حاكميت نگرش مدرنيستي به فضاهاي شهري و سلطه بي قيد و شرط اتومبيل، چندان واقعي به مقوله احيا و ساماندهي آنها نشده است. اغلب اين شبكه ها و فضاهاي ارزشمند بي آنكه جايگاه روشني در ميان عملكردهاي شهري داشته باشند(حبيبي:1380) در چارچوب طراحي هاي با بينش محدود و برون زا، مقهور و مهجور مانده اند و درست به همين دليل (ز دست رفتن عملكردها ) دوران رو به زوال و سير قهقرايي خود را طي مي نمايند. اين مراكز به سبب آنكه بر پايه مقياس هاي انساني و با حركت كند پديد آمده اند، حضور اتومبيل و حركت سريع به عنوان اولين عامل تخريب پيكره منسجم بافتها ايفاي نقش نموده است. و تامين دسترسي سريع به قيمت قرباني شدن كالبدهاي با ارزش گذشته آنها انجاميده است.(محمدزاده، 1384) بازخوانی منظر میدان انقلاب تهران مستلزم حفظ لایه های تشکیل دهنده آن است که از طریق خوانش منظر میدان و خیابان مورد نظر می آیند و فرد را نه تنها از لحاظ فیزیکی بلکه از لحاظ ذهنی به فضا وارد می کند. آن زمان است که می توان الگوهای رفتاری و اجتماعی مردم را در فضا بررسی نمود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *